निरञ्जन खतिवडाको दिव्य कविता

                                     बाँधिएको छैन म

   होइन मोक्ष 

कुनै हिमालको टुप्पो,

जहाँ पुग्न कर्मका पाइलाहरूले 

हजार सपना चढाएर,

चिसो ढुंगा छाम्नुपर्ने ।

यो त दीप हो तिमीभित्रको 

जो अँध्यारोको बीचमा 

आशाको झिल्को बनिरहेछ ।

हरियो पात झर्ने बेला,

जसरी रुख हलुका हुन्छ,

त्यसैगरी

जब तिमी तृष्णाको बोझ फाल्छौ,

तिमी पनि हलुका बन्न थाल्छौ ।

मोक्षको हावा तिमीभित्र चल्न थाल्छ ।

प्रतीक्षा 

त्यो नदी जस्तै हो,

जो पहाड फुटाएर बग्छ,

आखिरमा समुद्रमा विलीन हुन ।

स्वयंको अस्तित्व मेटाएर 

समग्रमा मिल्न खोज्ने 

झल्को आत्मा र परमात्माको ।

धूप जल्ने छ,

तर त्यो केवल पूजा हुने छैन,

त्यो त तिमीभित्र जलिरहने 

लोभ, ईष्र्या र घृणाको हुनेछ,

जसले अब खरानी हुनुपर्ने छ  ।

म अव कमलको फूल बन्नु छ 

मोहको हिलोबीच उभिएर 

शुद्ध, सुगन्धित र उज्यालो ।

अनि बुझ्नु छ ।

मोक्ष कुनै मृत्युपछिको रहस्य होइन 

यो त जीवनभित्रै जीवाको खोजी हो ।

साससँगै गुञ्जिएको मुक्ति हो,

जहाँ हरेक धड्कनले भन्छ —

“म बाँधिएको छैन ।”

साँच्चै

अब “म बाँधिएको छैन ।”

निरञ्जन खतिवडा

धादिङ