धादिङका प्रखर कवि अर्जुन खतिवडाको कविता ‘फर्केर आऊ घर’।

                                                          फर्केर आऊ घर 
                                                                                                                                 उपजाति

त्यहाँ यहाँको मन पाइदैन ।
सौहार्द फुल्ने वन पाइदैन ।
दिएर बढ्ने धन पाइदैन ।
ज्युँदो छदा जीवन पाइदैन ।।


लुके सरी बादलभित्र घाम ।
मुस्कान बस्छन् दुःखकै कुनामा ।
पीडा सँगैको सुख भेट्नलाई ।
फर्केर आऊ घर दाजुभाइ ।।

तिम्रो नशामा छ यही सुगन्ध
र पाइलामा यसकै छ छन्द
जे हौ तिमी हौ यस्कै बहाब
नेपाल उद्यान, तिमी गुलाब ।।

हिमालकै काख तिरै रमाई
झर्नाहरू गीत मिठो सुनाई
विदेश जान्छु कि भनी डराए ।
नेपालमै ताल बनी रमाए ।।

गर्ने त गर्नै परिहाल्छ काम
हुदैन तिम्रो उसकै छ नाम
गरौँ न आफ्नै घरको भलाई
फर्केर आऊ घर दाजुभाइ ।।                                                                      अर्जुन खतिवडा 
                                                                                                                गल्छी १, धादिङ 
काँडा सियोले उदिनेर झिक्दा ।
पीडा त होला तर हुन्न चिन्ता
नेपाल त्यस्तै सुखको छ नासो
बसीरने रोदनभित्र हाँसो ।।

गाउँ र वेसी दगुरेर चढ्दा
र खेतमा पानी बनेर बग्दा
तोरीसँगै फूल बनेर फुल्दा
आनन्द अर्को कुन दिव्य मिल्ला ।।

तिमी तिमी होइन देश पो हौ ।
खोजे स्वयम्मा सब पाउनेछौ ।
जहाँ पलायौ, त्यँही मिल्नलाई ।
फर्केर आऊ घर दाजुभाइ ।।